feministki « Orle pióro

08 mar 2010

Jak uszczęśliwić kobietę?

Bartosz

W niedzielę 7 marca ulicami Olsztyna przemaszerowała manifa. Pierwsza manifa. Właściwie to nie przemaszerowała, bo to słowo kojarzy się z mężczyznami. Przeszła. Wg organizatorów odniosła duży sukces – uczestniczyło w niej kilkadziesiąt osób. Nie wiem, czy kilkadziesiąt osób na niemal 200-tysięczne miasto to dużo… ale skoro organizatorzy tak uważają, to nie będę protestował. W końcu mają prawo – tolerancja…

Podobno manifa była dziełem kobiet, ale przeważnie dało się zauważyć jedynie walczące feministki, działaczy/działaczki KPH i innych przedstawicieli lewicowych środowisk. Kolorowa mieszanka.

Dlaczego oddzieliłem feministki od kobiet? Ano dlatego, że wydają się one żyć w swojej własnej rzeczywistości, w ktorej kobiety w sposób przedmiotowy służą im do osiągnięcia ich własnych celów. Teoretycznie manifa przeprowadzona była w walce o prawa kobiet. Czego w takim razie potrzebuje polska kobieta?

Manifa w Olsztynie 2010, foto.: Paweł Kicowski, za Gazeta Olsztyńska

Feministki walczą o edukację seksualną. Drogie Feministki – czego nie wiecie? Może coś Wam wyjaśnić? Nie krępujcie się. Kto pyta, nie błądzi. Więc najwyższa pora dla Was, zacząć zadawać pytania. Dalej walka idzie o antykoncepcję. Dziwne – ktoś Wam jej zabrania? Nie. co najwyżej katolicy powiedzą, że obdzieracie się w ten sposób z własnej kobiecości i wypaczacie swoją seksualność. Chcecie – jedzcie pigułki garściami, wspierajcie przemysł produkujący gumę i wyroby gumopodobne – trochę jak oglądanie pysznego jedzenia przez szybkę albo jedzenia cukierka w papierku. Ale różne są dziwactwa, a środowiska organizujące manify zazwyczaj w dziwactwach się lubują…

Co jeszcze wg feministek potrzebne jest kobiecie w Polsce, aby była szczęśliwą? Aborcja, prawo do zabicia własnego dziecka. No tak, nic tak nie dodaje kobiecości, jak zamordowanie synka czy córki. Drogie feministki, przypominam Wam, że pierwszy raz w ten sposób Polki uszczęśliwił sam Hitler, pozwalając na dokonywanie aborcji „polskim niewolnicom„. Naprawdę uważacie, że aborcja jest tym, czego Polki potrzebują najbardziej? Co Wam te dzieci zrobiły? Czemu tak bardzo się ich boicie?

Nie zabrakło również najważniejszego, czyli tolerancji. Dla kogo? Rzecz jasna dla homoseksualistów, bo bez specjalnych przywilejów dla nich, kobieta szczęśliwa nie będzie (drogie Panie, Wy Wszystkie które czujecie się szczęśliwe – proszę natychmiast przestać! nie wolno! Pamiętajcie o gejach i lesbijkach!). Jednak każda tolerancja ma swoje granice – ta feministyczna kończy się na katolicyzmie i Kościele – dla katolików tolerancji nie ma, bo przecież oni są passe – a poza tym mówią czasem takie niemiłe rzeczy, że trzeba czynić dobro, że zło trzeba zwalczać i w ogóle… Sąd Apelacyjny w sprawie Pani Tysiąc przypomniał im, jak ma wyglądać katolicka wiara, ale chyba jeszcze im mało. Jak nie wiedzą, jak ma wyglądać Kościół, niech zwrócą się do redaktora Pacewicza – on na religii się zna, on wszystko wyjaśni…

I eliksir kobiecego szczęścia – parytety – jakby to było, gdyby o nich nie wspomniano… a właściwie wykrzyczano na manifie. Podobno na polskiej scenie politycznej dramatycznie brakuje kobiet. Gdy one się pojawią, będziemy krajem mlekiem i miodem płynącym. Tylko, że w Polsce udział kobiet w polityce wynosi 20% wobec 21% w Europie oraz 18% ogółem na świecie. Czyli nie odstajemy od żadnych norm. Ale o tym się nie mówi, bo jeszcze by się wydało, że feministki na plecach kobiet chcą się dostać do władzy i realizować własne interesy. Ciii…

Przyglądając się postulatom wznoszonym na manifie, czytając wywiady z organizatorami, uczestnikami, przeglądając nagrania i zdjęcia można zauważyć wielobarwny tłum, protestujący przeciwko wielu wyimaginowanym a czasem rzeczywiście słusznym problemom; można zobaczyć ludzi żądający przeróżnych praw i przywilejów. Ale w tym wszystkim boli jedno – próżno szukać tam interesu kobiet. Nic dziwnego – go tam zwyczajnie nie ma…

Z okazji Dnia kobiet chciałbym życzyć Wszystkim Paniom pogłębiania miłości w każdym wymiarze – abyście nie utraciły tego, co najważniejsze i dążyły do prawdziwego szczęścia.

A Wam, drogie Feministki życzę, abyście zdołały odnaleźć swoją kobiecość. Powodzenia!

05 lut 2010

To niestety REALITY…

Bartosz

Dodaj komentarz

W starożytnym Rzymie jedną z popularniejszych form rozrywki było obserwowanie walk gladiatorów. Walczyli oni z dzikimi zwierzętami lub między sobą. Gdy jeden z nich leżał na ziemi z mieczem drugiego na gardle, rozradowany motłoch krzykiem wyrażał swoją aprobatę dla śmierci pokonanego. Ostateczna decyzja należała jednak do cesarza, który obserwując reakcję tłumów, skinięciem palca mógł zabrać życie nieszczęśnikowi…

Powiecie: barbarzyństwo!

I macie racje, to było barbarzyństwo. Niestety pomimo upływu ponad 2000 lat prymitywne żądze wcale w nas nie osłabły, a ludzie znów budują cywilizację śmierci. Tym razem pod przykrywką tolerancji, politycznej poprawności i wolności.

W USA rusza reality show o nazwie „Bump„, który ma stać się hitem wśród programów tego typu. O co w nim chodzi? Trzy ciężarne kobiety opowiadają swoje historie – o tym skąd pochodzą, jak zaszły w ciąże, jak im źle i ciężko. Widzowie za pomocą SMSów zagłosują, czy matki… mają zabić swoje nienarodzone dzieci! „Jeśli chcesz, aby Katie usunęła ciążę, wyślij SMS o treści „TAK” pod numer…„. Twórcy programu promują go hasłem „W 1973 roku Sąd Najwyższy w USA dał kobietom prawo wyboru. 37 lat później my dajemy im głos!„. Zabijanie dzieci stało się nagle bardzo medialne i zapewne dochodowe…

Kobiety tak naprawdę nie są w ciąży – to aktorki. Po co to wszystko? Środowiska feministyczne, proaborcyjne i lewicowe oraz twórcy „Bump’a” chcą w ten sposób „uczłowieczyć” debatę o aborcji. Nie przeraża Was to makabryczne stwierdzenie? Uczłowieczyć czyli przekonać ludzi, że kwestia zamordowania dziecka jest równie istotna, jak to czy kupić czekoladę mleczną czy z orzechami, jak wybranie bramki I, II albo III w teleturnieju…

Inspiracją dla programu był prezydent Barack Obama, który podczas swojego przemówienia na katolickim Uniwersytecie Notre Dame mówił o potrzebie znalezienia nowych sposobów na przekazanie kobietom informacji o różnych sposobach na rozwiązanie problemu nieplanowanej ciąży…

Steve Weimar z Life Training Institute na łamach Rzeczpospolitej pokazuje to, co wiadomo od dawna – że w debacie o aborcji przestaje się mówić o dziecku, a jedynie o potrzebach kobiety – o jej planach, ambicjach, o jej sytuacji.

Podobne programy były już realizowane w różnych stacjach na świecie. Swego czasu, jak podaje Rzeczpospolita, jedna z holenderskich stacji telewizyjnych wyemitowała reality show, w którym kilka osób rywalizowało między sobą o to, kto otrzyma nerkę od jeszcze żyjącej, ale cierpiącej na zaawansowanego raka mózgu kobiety… później okazało się, że była to mistyfikacja – ale ludzie, którzy oglądali program i głosowali SMSami – nie wiedzieli o tym.

Równie makabryczny był teleturniej „Who’s Your Daddy?” w którym dorosła kobieta, adoptowana w dzieciństwie, miała dojść do tego, który z kilkunastu mężczyzn zaproszonych do programu jest jej biologicznym ojcem… o programie ze słynną/słynnym Miriam nie ma nawet co wspominać.

Dla twórców tych programów, przekonanych o swoim nowatorstwie i pomysłowości mam złą wiadomość – nie wnieśli do kultury nic nowego – to wszystko już było – ludzie zawsze pragnęli chleba i igrzysk… decydowanie krzykiem o śmierci gladiatora na rzymskiej arenie, śmiertelna wyliczanka w obozie koncentracyjnym czy aborcja za SMSa… co za różnica?

foto: sxc.hu

Blog Bartosza Orlińskiego – zapnijcie pasy: będzie się działo…